mensenwerk

marjorie@mens-en-werk.net 06 5120 5055 LinkedIn

+ menu

ontwikkeling van mens en organisatie

Achter elke klacht zit een verlangen

5 februari 2018

Klagen is iets wat we allemaal op zijn tijd doen, maar eigenlijk niet zo sjiek vinden. Los je eigen problemen op, verval niet in slachtoffergedrag, kom in actie, maak het niet zo groot! Mensen lopen graag een blokje om voor iemand die altijd maar klaagt. Die zuigt de energie uit je weg.

En vanuit het motto ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’ vind je het niet passend en niet professioneel om zelf te klagen – ook al zou je daar best wel even zin in hebben. Je hebt er immers voor doorgeleerd en vindt dat je het goede voorbeeld moet geven. Dus dat klagen bewaar je dan maar voor thuis. En dan nog houd je het netjes.

Misschien een beetje vreemd, maar ik wil hier een pleidooi houden voor klagen. Niet om het klagen zelf, maar als manier om bij je verlangen te komen.

Over klagen en verlangen

Zowel in klagen als in verlangen zit veel energie. Gelukkig maar! Dat geeft namelijk aan dat je betrokkenheid groot is. Je wílt wat. De focus van klagen en verlangen is echter heel verschillend.

Als je klaagt, richt je je met kracht op wat er niet is of waar je vanaf wilt. Maar door er zo mee bezig te zijn, blijft het onderwerp vol in de spotlight staan. Het verankert zich in je hoofd en je lijf. Dat wat je niet wilt, blijft zo als een magneet trekken. ‘Denk niet aan een roze olifant’ – waar denk je dan aan?

Verlangen is het tegenovergestelde. Je richt je met energie op wat je wél wilt. Daarmee creëer je focus en richting. Van daaruit kun je een route uitzetten en bedenken wat je nodig hebt om daar te komen. Het helpt je om hulptroepen te herkennen en om blokkades op te ruimen die je onderweg tegenkomt.

Het is de kunst om de kracht en energie die in een klacht zit te gebruiken voor wat je wél wilt. De focus te verleggen van het negatieve naar het positieve. Het verlangen achter de klacht te ontdekken en dáár vol voor te gaan.

Hoe werkt dat dan?

Niets menselijks is mij vreemd: ik ken dit proces natuurlijk heel goed van mezelf. Als iemand me bijvoorbeeld een kunstje heeft geflikt en er met mijn idee vandoor is gegaan, dan probeer ik daar in eerste instantie volwassen mee om te gaan. Ik ga het herdefiniëren, er anders naar kijken, ervan leren en zeg ‘volgende keer beter’. Niet klagen.

Vaak gaat dat goed, maar soms blijft er een haakje met ‘niet’ aan zitten. Dan ga ik mooi weer spelen terwijl het niet klopt. De energie gaat eruit.

Wat mij dan helpt is om er vol het licht op te zetten en lekker ongenuanceerd te klagen. Veel de woorden ‘altijd’, ‘nooit’, ‘alles’ en ‘niets’ gebruiken. Vooral de schuld geven aan iedereen behalve mezelf. ‘Dat doet hij nou altijd, ik ben er weer ingetrapt, wat is het toch een ongelofelijke profiteur’.

Mijn omgeving kent het inmiddels van me en laat me lekker mijn gang gaan. En dat lucht niet alleen op, het maakt ook de weg vrij voor wat er écht uit wil en wat wil stromen. Achter mijn klacht zit het verlangen om samen met anderen te werken aan mooiere organisaties. Het negatieve verandert zo naar iets positiefs.

Van klacht naar verlangen

Hier het recept om van je klacht naar je verlangen te komen:

  1. Bedenk waar je last van hebt.
  2. Ga helemaal los in het daarover klagen en jammeren. In je eentje, of met een goede vriend of collega.
  3. Beschrijf hoe erg het is en wat de situatie met je doet. Als je het met iemand samen doet: laat die er helemaal in meegaan, laat je ‘voeren’.
  4. Overdrijf, overdrijf, overdrijf: weg met de nuance!
  5. Op een gegeven moment moet je ófwel hard lachen, óf het wordt rustig van binnen. Het negatieve gevoel gaat over, de mist klaart op.
  6. Laat het stil worden. Welk beeld komt er in je op? Welk verlangen van jezelf zit er achter je klacht? Wat wil je ten diepste kunnen, durven, doen?
  7. Hou dit verlangen vast als focus en ijkpunt. Schrijf het op je spiegel, in je dagboek, vertel het aan anderen, hou het levend.

Is dit een oproep om dan altijd maar te klagen?

Dat is wat kort door de bocht. Mijn oproep is vooral om klachten niet te onderdrukken maar te onderzoeken welk verlangen erachter zit. Als je de energie onderdrukt die in een klacht zit, slaat ze namelijk naar binnen. Of ze verandert in zurigheid, duikgedrag, jezelf wegcijferen, afhaken of wrok koesteren. Heel ongezond voor jezelf en voor je omgeving.

Je ziet het ook in organisaties: als je niets met klachten doet, blijven mensen er júist in hangen. Ze lopen op eieren, gaan het gesprek niet meer met elkaar aan. Dat maakt een organisatie ziek. Verzuurt teams. Zorgt ervoor dat mensen uitvallen of mentaal afhaken, ‘innerlijk met pensioen gaan’.

Dus ga klagen, lach om jezelf en om elkaar, gebruik de energie die erin zit en buig die om. Klagen is zo een gezonde tussenstap van wat je niet wilt naar wat je wél wilt. Naar je verlangen.

Merk je dat er veel geklaagd wordt in je organisatie en dat mensen erin blijven hangen? Ben je het zat om steeds te horen wat er allemaal niet deugt? Hangt er veel negatieve energie in je team?

Neem contact op